Gabby stała na końcu zapchanego audytorium, trzymając w rękach bukiet róż, które starannie wybrała na wielki dzień swojego męża. Dumna serce rosło jej w piersi, gdy patrzyła, jak Jake wkracza na scenę, ściskając rękę dziekana.
Udało im się.
Cztery lata podwójnych zmian, pominięte wakacje i wyczerpane oszczędności — każda poświęcona rzecz doprowadziła do tej chwili.
„Jake,” ogłosił konferansjer, a Gabby wybuchła oklaskami, jej serce biło z radości.
Nagle, z trzech rzędów przed nią, kobieta w obcisłej czerwonej sukience zerwała się, wiwatując głośniej niż ktokolwiek inny.
„Jake! Kochanie, udało ci się!”
Oklaski Gabby osłabły, a jej oddech utknął jej w gardle, gdy zobaczyła, jak Jake uśmiecha się do kobiety. A potem—Boże, pomóż jej—rzucił jej pocałunek.
Bukiet wypadł jej z rąk, lądując cicho na ziemi.
Mężczyzna obok niej zwrócił się do swojej żony. „To musi być jego dziewczyna.”
Te słowa odbiły się w jej uszach jak wystrzały z broni.
Jej nogi ruszyły, zanim zdążyła zrozumieć, co robi, przeciskając się przez tłum w kierunku wyjścia ze sceny.
Jake ledwie zdążył zejść ze sceny, gdy kobieta w czerwonej sukience rzuciła się w jego ramiona. On złapał ją bez trudu, a jej nogi owinęły się wokół jego talii, gdy obrócił ją w kółko.
Brzuch Gabby zaczęła się przewracać.
„CO DO CHOLERY, JAKE?”
Jake odwrócił się na dźwięk jej głosu, trzymając kobietę, a jego wyraz twarzy przeszedł od radości do lekkiego rozdrażnienia.
„Gabby… hej.”
Hej?
Kobieta zsunęła się z jego ramion, trzymając rękę wokół jego talii.
„Co do cholery to jest?” syknęła Gabby.
Jake westchnął, pocierając tył szyi. „Patrz, chciałem ci to powiedzieć po ceremonii, ale chyba teraz też pasuje.”
„Co mi chcesz powiedzieć?”
„Że to koniec.”
Te słowa uderzyły jak policzek.
Jake wciągnął głęboko powietrze. „Gabby, ty i ja jesteśmy teraz w różnych miejscach. Zasługujemy na różne rzeczy. A ty…” Zawahał się, zanim zadał ostateczny cios. „Nie jesteś już wystarczająco dobra dla mnie.”
Przez chwilę nie mogła zrobić nic innego, jak tylko wpatrywać się w niego.
Dała temu mężczyźnie wszystko—swoje pieniądze, czas, niezachwiane wsparcie. A teraz, w dniu, w którym w końcu „osiągnął sukces”, odrzucał ją jak starą kurtkę.
„Różne miejsca?” powtórzyła, jej głos był dziwnie spokojny. „Mieszkaliśmy w tym samym mieszkaniu przez cztery lata — tym, które ja opłacałam.”
Jake zesztywniał. Kobieta w czerwonej sukience—Sophie, domyśliła się Gabby—uniosła starannie wyregulowaną brew.
Głos Jake’a stał się napięty. „Dokładnie o to mi chodzi. Jesteś utkwiona w tym myśleniu—liczenie dolarów, praca na tych beznadziejnych zmianach. Ja zaczynam staż w szpitalu w centrum. Potrzebuję kogoś, kto rozumie ten świat.”
„Świat, który finansowałam?” zapytała Gabby, jej głos podnosił się.
Jake jęknął. „Zawsze wszystko traktujesz jak transakcję.”
Gabby prychnęła. „A co to jest, Jake? Co to Sophie? Awans?”
Sophie uśmiechnęła się, wargi zaciśnięte. „Jake opowiadał mi o tobie. Byłaś… wspierająca.”
Gabby spojrzała na nią, oceniając. Młoda. Dopieszczona. Tego rodzaju kobieta, która prawdopodobnie nigdy nie pracowała na dwóch zmianach w życiu.
„Więc, rozumiem to dobrze,” powiedziała Gabby. „Podczas gdy ja go wspierałam, byłam wystarczająca. Ale teraz, gdy ma swoją dyplomę i dobrze połączoną dziewczynę, nagle jestem poniżej niego?”
Jake wyglądał prawie na ulżonego, że zrozumiała.
„Byłaś świetna w tamtym czasie mojego życia, Gabby,” powiedział z przepraszającym wzruszeniem ramion. „Ale dorosłem.”
Gabby zaśmiała się, dźwięk jej śmiechu był na tyle ostry, że ludzie się odwracali. „W co? W banał?”
Twarz Jake’a stwardniała. „Dokładnie o to mi chodzi. Jesteś zgorzkniała. Nie rozumiesz ambicji.”
Gabby powoli wypuściła powietrze. „Pracowałam po siedemdziesiąt godzin w tygodniu, żebyś mógł gonić za swoją ambicją.”
Sophie poruszyła się niekomfortowo. „Jake, może powinniśmy już iść. Ludzie się patrzą.”
Gabby ledwie ją słyszała.
Lata poświęceń przemknęły jej przed oczami—wakacje, które odrzuciła, awanse, które pominęła, niezliczone noce, które spędziła na nauce z nim.
A potem dziwny spokój osadził się w jej wnętrzu.
„Wiesz co, Jake? Masz rację.”
Jego wyraz twarzy złagodniał, na jego twarzy pojawiła się ulga.
„Nie jestem wystarczająco dobra dla ciebie.” Sięgnęła do torby, wyciągając telefon. „Ale zapomniałeś o czymś ważnym.”
Jake zmarszczył brwi. „O czym?”
Przewinęła pliki, a potem obróciła ekran w jego stronę. „Pamiętasz to?”
Jego wzrok przesunął się po dokumencie.
„Tak, tak. Umowa spłat. Nie martw się, jak się ustabilizuję, będę ci spłacać w małych ratach—”
Gabby uśmiechnęła się słodko. „Och, kochanie. To nie jest ta część, którą zapomniałeś.”
Przewinęła w dół do sekcji, której nigdy nie raczył przeczytać.
„Sekcja 8, paragraf C,” przeczytała na głos. „W przypadku zdrady prowadzącej do rozwodu, wszelkie wsparcie edukacyjne staje się natychmiast wymagalne w pełnej wysokości, plus miesięczne wynagrodzenie w wysokości 25% brutto dochodów przez okres 20 lat.”
Jake pobladł. „CO? To… to nielegalne.”
Gabby przekrzywiła głowę. „Jest, gdy to podpisujesz. A ty podpisałeś. Tuż przed tym, jak zapłaciłam za twój pierwszy semestr.”
Spojrzała na Sophie. „Czy mówił ci, że wciąż jesteśmy legalnie małżeństwem?”
Oczy Sophie rozszerzyły się. „Jake? Mówiłeś mi, że nie będzie żadnych pieniędzy.”
„Sophie, kochanie, mogę to wyjaśnić—”
Ale już się wycofywała.
Jake obrócił się gwałtownie w stronę Gabby, jego twarz wykrzywiła się w gniewie. „Zrujnowałaś wszystko!”
„Nie, Jake,” powiedziała, głos spokojny. „To ty to zrobiłeś.”
I odeszła, zostawiając ich za sobą.
Sześć miesięcy później Gabby siedziała w swoim nowym biurze, stopy postawione na biurku, sącząc kieliszek wina, przeglądając najnowszy plan rozwoju swojej firmy.
Jej telefon zadzwonił.
„Cześć, tato.”
„Zrobione,” powiedział jej ojciec. „Na czas w tym miesiącu. Bez reklamacji.”
Gabby uśmiechnęła się złośliwie. „Jak tam dobry doktor?”
Ojciec zaśmiał się. „Ma ciężko. Szpital wycofał ofertę stażu po skandalu. Wygląda na to, że tata Sophie nie był zadowolony z bycia okłamywanym. Ostatnio słyszałem, że Jake pracuje w przychodni.”
Gabby poczuła chwilowy ból—nie żalu, ale czegoś w rodzaju litości.
A potem przypomniała sobie wyraz twarzy Jake’a, kiedy powiedział, że nie jest dla niego wystarczająco dobra.
Zakręciła długopisem między palcami. „Nauka na przyszłość, doktorze,” mruknęła. „Nigdy nie lekceważ kobiety, która podpisuje twoje czeki.”
I zrelaksowała się w fotelu, uśmiechając się.
Bo po raz pierwszy od lat, w końcu zainwestowała w odpowiednią osobę.
W siebie.
