Wyatt porzucił studia, aby opiekować się umierającym dziadkiem, zamieniając podręczniki na nocne zmiany i trudne wybory. Ale kiedy ktoś z jego przeszłości zapukał do drzwi, wszystko się zmieniło – jego cicha ofiara stała się początkiem czegoś, czego nigdy się nie spodziewał.
Stał na werandzie, wpatrując się w odpryskaną farbę na balustradzie. Ile razy dziadek wspominał o jej naprawieniu? Za dużo, by to policzyć. Zawsze obiecywał pomóc, gdy tylko będzie miał czas.
Czas. Jedyna rzecz, której żaden z nich już nie miał.
Otworzył drzwi i przygotował się na to, co czekało w środku. Dom pachniał tak samo: mieszanką starych książek, kawy i zapachu sosnowego środka czyszczącego, którego dziadek nalegał używać, bo babcia lubiła go.
Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają, nawet gdy wszystko inne się zmienia.
„To ty, chłopcze?” Głos dziadka dotarł z jego sypialni, słabszy, niż Wyatt pamiętał, ale wciąż niosący tę niezapomnianą ciepłość.
„Tak, dziadku. To ja.” Poszedł za głosem, torba na ramieniu ciężka jak nigdy.
Dziadek siedział na łóżku, chudszy niż ostatni raz, gdy widział go na wideokonferencji miesiąc temu. Pielęgniarka hospicyjna ostrzegała go, ale zobaczenie tego na żywo było czymś zupełnie innym. Jego policzki były zapadnięte, a ubrania zwisały luźno, ale oczy były wciąż ostre jak kiedyś.
„Nie stój tam jak słup soli. Chodź, daj starym rękom przytulasa.”
Wyatt przeszedł przez pokój i ostrożnie objął go. Dziadek czuł się kruchy, jak ptasie kości w jego rękach.
„Nie musisz traktować mnie jak jajka, Wyatt.” Dziadek zaśmiał się, klepiąc go po plecach. „Jeszcze nie umarłem.”
„Dziadku,” Wyatt upomniał go, odsuwając się, by na niego spojrzeć.
„Ach, rozluźnij się.” Dziadek machnął ręką. „Jak nie mogę sobie pożartować, to po co w ogóle żyć?”
Wyatt zajął się poprawianiem poduszek i sprawdzaniem leków na stoliku nocnym, ale serce go bolało. Dziadek był wszystkim dla niego od czasów, gdy jego rodzice zginęli, kiedy miał dziesięć lat.
Kiedy pielęgniarka hospicyjna zadzwoniła i powiedziała mu, jak szybko pogarsza się stan dziadka, natychmiast wrócił do domu.
„Więc porzuciłeś studia, żeby zostać pełnoetatowym pielęgniarzem. Zmiana kariery, co?” Dziadek zauważył. „Mówiłem ci, żebyś skończył szkołę, Wyatt.”
Wyatt wzdrygnął się. „Nie porzuciłem. Jestem na urlopie dziekańskim. Wrócę, jak tylko ty będziesz—”
Dzwonek do drzwi przerwał ich spotkanie.
Wyatt spojrzał na dziadka, który wyglądał równie zdezorientowany jak on.
„Może to ci religijni ludzie znowu,” dziadek powiedział. „Powiedz im, że już znalazłem zbawienie w whisky i westernach.”
Wywracając oczami, Wyatt poszedł w stronę drzwi.
Kiedy je otworzył, serce niemal mu stanęło.
„Jade? Co ty tu robisz?” zapytał zszokowany.
Stała na werandzie, trzymając w rękach przykrytą folią potrawę i nieśmiały uśmiech. „Mama widziała, że przyjechałeś.” Podniosła nieco naczynie. „Pomyślałyśmy, że oboje przyda się coś jadalnego.”
„Więc to nie twoje gotowanie?” Żart wyrwał się, zanim zdołał go powstrzymać, odruch po latach łatwych żartów.
Jej brwi uniosły się wysoko. „Wow. Odważnie jak na kogoś, kto zniknął na cztery lata.”
„Przepraszam,” Wyatt mruknął, czując, jak krew napływa do twarzy. „Po prostu… ostatnio słyszałem, że byłaś zamężna. W San Francisco.”
„Byłam…” Spojrzała przez ramię. „Ale nie teraz, Wyatt.”
Wtedy z za jej nóg wysunęła się mała postać – dziewczynka, może sześć lat, o oczach Jade. Trzymała w ramionach wytartą pluszową króliczkę i patrzyła na niego z podejrzliwym wzrokiem, który tylko dzieci potrafią mieć.
„Lila, powiedz cześć Wyattowi. To wnuk dziadka Joe,” powiedziała Jade.
Wyatt ukląkł do jej poziomu i uśmiechnął się. „Miło mi cię poznać, Lila. Ten króliczek ma jakieś imię?”
Dziewczynka długo go badała, zanim szepnęła: „Muffin.”
„Więc możemy wejść, czy…?” Jade przechyliła głowę.
„Oczywiście.” Wyatt cofnął się, wpuszczając ich do środka.
„To Jade, którą słyszę?” Dziadek zawołał z sypialni.
„Jeden i jedyna!” Jade odpowiedziała, rzucając Wyattowi spojrzenie, którego nie potrafił odczytać, zanim poprowadziła córkę do środka.
Stanął zamrożony w korytarzu, starając się przetrawić, co się właśnie wydarzyło. Jade wróciła. Z córką.
Co jeszcze przegapił, będąc tu?
Tydzień w nowej roli opiekuna, Wyatt i dziadek siedzieli w salonie. Dziadek przez cały poranek patrzył na niego z wyrazem twarzy, który balansował pomiędzy troską a frustracją.
„Nie możesz wstrzymywać całego swojego życia przez mnie,” powiedział w końcu, przerywając ciszę. „Co z twoim dyplomem? Byłeś kilka miesięcy od ukończenia.”
Wyatt wzruszył ramionami, starając się, by jego ton pozostał lekki. „Mówiłem ci, to tylko urlop, dziadku. Szkoła rozumie.”
„A potem?” Spojrzenie dziadka było ostre. „Jak zapłacisz za resztę studiów, gdy mnie już nie będzie? Udało nam się utrzymać twoje kredyty studenckie na niskim poziomie, dzieląc koszty, ale teraz…”
„Szukam pracy,” powiedział Wyatt, co było prawdą. Tylko nie całą prawdą. „Poradzę sobie, dziadku, obiecuję.”
„Boję się, że to nie będzie takie proste,” powiedział dziadek.
„Zostawiam ci dom i oszczędności, które mam, ale to nie wystarczy,” dodał. „Będziesz musiał płacić podatki od nieruchomości—” Przerwał na gwałtowne kaszlnięcie.
Wyatt podszedł bliżej, czekając, aż dziadek się uspokoi, zanim podał mu wodę.
„Nie martw się o mnie, dziadku,” powiedział cicho. „Zaraz sobie poradzę.”
Przez następne kilka dni wysyłał aplikacje, ale nic obiecującego nie przyszło. Nie chciał, by dziadek się martwił, więc pewnego ranka podjął decyzję, która wydawała się zarówno okropna, jak i niezbędna.
„Dostałem pracę,” powiedział przy śniadaniu, starając się dodać entuzjazmu do głosu. „Częściowy etat recepcjonisty w biurze na mieście.”
To było kłamstwo, ale ulga na twarzy dziadka była warta poczucia winy, które ściskało żołądek Wyatta.
Tego wieczoru Jade przyniosła kolację. Po jedzeniu usiedli na tylnym tarasie, podczas gdy Lila łapała świetliki.
„Dziś skłamałem dziadkowi,” Wyatt wyjawił. „Powiedziałem, że dostałem pracę. Wysłałem jak dwanaście aplikacji. Nic jeszcze. Pewnie nic jutro. A tymczasem dziadek nie przestaje się martwić… więc skłamałem mu.”
Jade patrzyła, jak jej córka biega po podwórku, zanim odpowiedziała: „Lila jest w przedszkolu do drugiej, a ja teraz nie pracuję. Mogę zostać z nim, dopóki będziesz udawał, że idziesz do pracy.”
„Zrobiłabyś to?” Wyatt zapytał, zaskoczony.
Uśmiechnęła się delikatnie. „Jeśli pomoże to twojemu dziadkowi czuć się lepiej.”
Spojrzał na nią, czując, jak coś zmienia się między nimi.
„Kiedykolwiek czujesz, że życie miało wyglądać inaczej?” zapytała nagle. „Jakbyśmy gdzieś zboczyli z drogi?”
„Tak.” Jego głos był cichy. „Miałem cały plan: studia, kariera, może małe mieszkanie w centrum. A teraz jestem tu z Pops’em i nic nie poszło tak, jak myślałem.”
„Opowiedz mi o tym,” powiedziała. „Mój były zabrał wszystko po rozwodzie. Musiałam wrócić do domu. To nie było to, co sobie wyobrażałam, mówiąc ‘na zawsze’.”
Wyatt prawie sięgnął po jej rękę, ale zawahał się.
„Ja nie miałem czegoś ‘na zawsze’ do stracenia jak ty,” przyznał. „Ale rozumiem, jak to jest, gdy nagle wszystko ci się zawala.”
„Zabawne, jak wracamy dokładnie tam, gdzie zaczęliśmy.” Jade uśmiechnęła się do niego, coś ciepłego i znajomego w jej oczach.
Może, pomyślał Wyatt, zaczynanie od nowa wcale nie było takie złe.
