Harry patrzył na swoich synów, którzy śmiali się z czegoś, i uśmiechnął się cicho. Chociaż byli bliźniakami, Josh miał ciężką anemię, co odkryli dopiero po kilku tygodniach dziwnych objawów. Na szczęście jego brat Andrew wydawał się całkowicie zdrowy.
Lekarz rodzinny zdecydował się przeprowadzić dodatkowe badania i poprosił Harry’ego o zrobienie badań krwi, na wypadek gdyby potrzebna była transfuzja. Teraz cała trójka siedziała w gabinecie w szpitalu dziecięcym, czekając na wyniki i plan leczenia.
W końcu drzwi się otworzyły, a lekarz wszedł do środka, nie podnosząc wzroku znad dokumentów. Harry nerwowo wstał.
— Panie Campbell, dzień dobry — powiedział emocjonalnym głosem lekarz, ściskając dłoń Harry’ego.
— Dzień dobry, doktorze Dennison — odpowiedział Harry, mówiąc chłopcom, by przywitali się z lekarzem. — Mamy nadzieję, że są już jakieś wieści.
— Tak — doktor cmoknął ustami, siadając za biurkiem. — Panie Campbell, chciałbym porozmawiać z panem na osobności. Czy chłopcy mogą poczekać na zewnątrz?
Oczy Harry’ego się rozszerzyły, ale szybko się opanował. — Jasne. Chłopcy, dajcie nam chwilę, proszę.
Bliźniacy spoważnieli, ale Josh złapał Andrew za ramię i wyszli razem.
Harry usiadł naprzeciwko doktora Dennisona i pochylił się. — No dobrze, proszę mówić. Jestem gotów na wszystko. Nasza rodzina sobie z tym poradzi. Co jest z Joshem? Co teraz robimy?
— Proszę się uspokoić, panie Campbell — westchnął lekarz i odchylił się na krześle. — W tej chwili nie martwię się zbytnio o Josha. Ma niedobór żelaza, ale zaczniemy suplementację, być może dożylnie. Zwykle badamy rodziców i bliskich krewnych na wszelki wypadek. Ale chciałem z panem porozmawiać o czymś innym.
Harry odetchnął z ulgą, przykładając rękę do klatki piersiowej. — Dobrze. Co się dzieje?
Lekarz zacisnął usta. — Panie Campbell, czy adoptował pan tych chłopców?
— Nie — Harry pokręcił głową. — Moja żona i ja wzięliśmy ślub, gdy była już w ciąży.
Doktor zamknął oczy. — To delikatna sprawa, ale pańska grupa krwi nie zgadza się z grupą chłopców.
Harry zmarszczył brwi. — To się czasem zdarza, prawda? Rodzice nie zawsze mogą oddać krew swoim dzieciom, bo to mieszanka dwóch osób.
— Nie, proszę pana. Owszem, czasem biologiczni rodzice nie są zgodni jako dawcy, ale w tym przypadku… nie ma możliwości, by był pan ich biologicznym ojcem. Obaj bliźniacy mają grupę krwi A. Pan i pańska żona macie grupę B.
Harry otworzył usta, ale nie mógł nic powiedzieć. — To niemożliwe — wyszeptał, zakrywając drżącymi dłońmi usta.
— Przykro mi, panie Campbell. Widząc wyniki kilka dni temu, sam zleciłem testy DNA — powiedział lekarz, podsuwając dokumenty. — Wiem, że to trudna wiadomość. Ale to jeszcze nie wszystko.
Harry spojrzał na lekarza, potem na papiery. Przewijał wzrokiem niezrozumiałe terminy, aż dostrzegł coś szokującego.
— To nie pomyłka, panie Campbell — kontynuował lekarz. — Josh i Andrew są technicznie pańskimi przyrodnimi braćmi.
Harry zdrętwiał, ale zmusił się, by zapytać o leczenie Josha i opuścił gabinet z chłopcami. Zabrał ich na burgery — Josh musiał porządnie zjeść, a on sam potrzebował chwili z nimi.
To byli dobrzy chłopcy. Mieli najlepszą relację ojciec-syn na świecie. Lubili te same rzeczy: baseball, filmy, muzykę. Josh uwielbiał cytować „Ojca chrzestnego”, bo to zawsze rozśmieszało Harry’ego.
Ale wyniki nie kłamały. Bliźniacy, których wychowywał przez 12 lat — jego dzieci, jego świat — nie byli jego. Co gorsza, byli dziećmi jego ojca. Nancy była z jego ojcem.
To nie miało sensu. Była już w ciąży, kiedy przedstawił ją rodzicom. Może powinien poprosić doktora Dennison o kolejne testy?
Kiedy chłopcy skończyli jeść, Harry odwiózł ich do domu. Nancy nie pojechała na wizytę, bo musiała wpuścić ekipę remontującą łazienki. Gdy zaparkował, próbował ułożyć sobie w głowie pytania o krew i wyniki DNA.
Wysiadł z samochodu dopiero po dłuższej chwili, a kiedy usłyszał: — Dziadku! Jak dobrze cię widzieć! — ogarnęła go wściekłość. Z zaciśniętymi pięściami nie zauważył nawet, że kluczyki samochodowe rozcięły mu skórę. Ból przebił się dopiero po chwili, razem z falą gniewu i bólu, który trzymał w sobie od gabinetu lekarskiego.
Nie mógł jednak wpaść do domu z krzykiem. Chłopcy byli tuż obok.
Wszyscy byli w kuchni. Harry zmusił się do uśmiechu, gdy wszedł. — Co tu robisz, tato? — zapytał twardo.
Ojciec się uśmiechnął. — Mówiłeś, że dzisiaj przychodzi ekipa. Nie wiedziałem, że byliście u lekarza, ale dobrze, że przyszedłem, bo myślałem—
— Chłopcy, mieliście iść do Bobby’ego na wieczór z grami, prawda? — przerwał mu Harry.
— Tak! Chodźmy! — powiedział Andrew. Chwycili swoje kontrolery i wybiegli, dając idealny moment do rozmowy z Nancy.
— Harry, coś się stało? Co z Joshem? — zapytała Nancy, widząc jego twarz.
Harry zamknął oczy. — Znam prawdę, Nancy. Spałaś z nim?
Szczęka Nancy opadła, a potem spojrzała na Roberta.
— To nie tak, jak myślisz — powiedział Robert, kręcąc głową.
— A jak? Wyniki DNA nie kłamią — powiedział Harry, patrząc to na jednego, to na drugiego. Oboje nie potrafili odpowiedzieć.
Trzynaście lat wcześniej w Las Vegas…
Nancy tańczyła w tłumie, zmierzając do baru. Była z koleżanką w znanym hotelowym klubie — spełniały marzenie z czasów studiów. Po zakończeniu nauki zaoszczędziły pieniądze i pojechały do Miasta Grzechu.
To była przygoda, ale Nancy potrzebowała więcej drinków.
— Pięć tequili, z cytryną! — zawołała do barmana.
Poczuła zapach drogich perfum. Obok stał mężczyzna z siwymi włosami i brodą, który się do niej uśmiechnął.
— Cześć, piękna. Mogę ci postawić drinka?
— Już zamawiam coś dla dziewczyn — odparła, zarumieniona. Był dwa razy starszy, ale miał w sobie coś pociągającego.
— A więc babski wypad? Pewnie nie chcecie, żeby faceci wam przeszkadzali?
Może to alkohol albo jego zapach, ale nagle nie chciała wracać do koleżanek.
— Jesteśmy tu dla przygód. Wszystko może się zdarzyć.
— Rozumiem. Jestem Robert.
— Nancy.
Kiedy barman przyniósł drinki, Nancy już o nich nie myślała. Śmiała się i dała się objąć w talii. Prawie omdlała z wrażenia.
— Chcesz kontynuować to w moim pokoju? — wyszeptał.
Skinęła głową. — Powiem tylko dziewczynom.
Dziewczyny wiwatowały, gdy z nim odchodziła.
Nie dotarli nawet do pokoju — chemia eksplodowała w windzie.
Następnego dnia…
— To była cudowna noc — powiedział Robert, całując ją w policzek.
— Tak — Nancy się uśmiechnęła.
Rozmawiali, jedli śniadanie. Potem pożegnali się przy taksówkach. Nancy była szczęśliwa. To była przygoda, jakiej oczekiwała.
Trzy tygodnie później…
— To niemożliwe — powiedziała Nancy lekarzowi. — Proszę, niech to będzie pomyłka.
— Testy krwi nie kłamią — powiedziała lekarka.
— O Boże.
— To była wpadka. Chce pani porozmawiać o opcjach?
— Aborcja? — spytała Nancy z niesmakiem.
— Albo adopcja. Albo wychowanie dziecka. To pani decyzja.
Nancy wyszła, nie wiedząc, co robić.
Tego wieczoru…
— To ojciec z Vegas, prawda? — zapytała Anna.
— Tak — przyznała Nancy.
— Możesz do niego zadzwonić?
— Nie.
— Więc co zrobisz?
— Chyba urodzę dziecko.
— Sama?
— Chyba tak.
— Jesteś szalona — szepnęła Anna. — Powiedz temu facetowi dzisiaj, że to jego dziecko.
— Jesteś chora? — Nancy prawie krzyknęła.
— Nie. Ty jesteś chora, jeśli chcesz być samotną matką. Mężczyźni niszczą kobiece marzenia.
Nancy milczała.
W końcu podjęła decyzję.
W teraźniejszości…
— Powiedz mi, tato! — krzyknął Harry. — Dlaczego pediatra musiał mi powiedzieć, że moi synowie nie są moi? I że są moimi braćmi?
— To był Vegas — przyznał Robert.
Harry spojrzał na Nancy. — Wyjechałaś wtedy z Anną. Spałaś z nim zanim mnie poznałaś. I byłaś już w ciąży.
Nancy skinęła głową, zapłakana.
— Wiedziałaś?
— Tak. Przepraszam.
— Wpuściłaś mnie w pułapkę… nawet nie ze swoimi dziećmi.
— Przepraszam — zapłakała Nancy.
— Synu, przepraszam… Ale myślałem, że one są twoje.
— Ty idioto! — Nancy krzyknęła. — Wiedziałeś!
Zaczęli się kłócić, ale Harry przypomniał sobie wspólne chwile. Myślał o znakach: brązowych oczach chłopców i niebieskich jego oraz Nancy. O śmierci swojej matki, gdy chłopcy mieli pięć lat.
— Nieważne, co było. Musimy teraz podjąć decyzję — powiedział Robert.
— Nie robimy nic! — krzyknęła Nancy. — Oni nigdy się nie dowiedzą!
Wtem w drzwiach pojawili się chłopcy.
— Dziadek jest naszym ojcem? — zapytał Josh.
Wszyscy zamarli.
— Tato? — Andrew spojrzał na Harry’ego.
Harry próbował się uśmiechnąć, ale nie potrafił. Jego pokerowa twarz pękła.
— Przepraszam — wyszeptał, wyczerpany.
