Myślałam, że spokojny wypad do domku nad jeziorem należącego do mojej przyjaciółki pomoże mi zapomnieć o tym bałaganie po rozstaniu. Ale wtedy pojawił się jej czarujący brat i, gdy sytuacja zaczęła się robić interesująca, jego przeszłość niespodziewanie wtargnęła na naszą kolację. To, co wydarzyło się później, zmieniło wszystko.
Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam jego twarz. Ten arogancki wyraz, gdy powiedział mi, że „znalazł kogoś innego”. Jakby to było takie proste. Jakby te wszystkie wspólne lata nic nie znaczyły.
Mój były miał wyjątkowy talent do sprawiania, że czułam się mała — jakby wszystko, co poszło nie tak, było moją winą. Każdy kąt mojego mieszkania przypominał mi o tym bólu. Dusiłam się.
Musiałam się stąd wyrwać. Gdziekolwiek, byle nie tutaj. Kiedy Joanna zadzwoniła, to było jak ratunek.
„Przyjedź do mnie do domku nad jeziorem,” powiedziała.
Nie wahałam się ani chwili. To było idealne.
Następnego dnia spakowałam co się dało do walizki i ruszyłam w drogę. Jezioro rozciągało się jak olbrzymie lustro. Drzewa kołysały się, jakby znały jakiś cichy sekret, a powietrze… nie pachniało złamanym sercem. Pachniało sosną i nowymi szansami.
Stałam na werandzie, chłonąc to wszystko.
„Liv!” Joanna wyszła, machając, i wciągnęła mnie w jeden ze swoich za mocnych uścisków.
„Wyglądasz, jakbyś miała lepsze dni.”
„No dzięki,” zażartowałam, udając obrażoną.
Uśmiechnęła się. „No chodź, wejdź. Zrobiłam twoje ulubione.”
Przewróciłam oczami. „Masz na myśli wino?”
Mrugnęła. „Znasz mnie za dobrze.”
Po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam, że może wszystko jednak będzie dobrze. Spędziłyśmy godziny na gadaniu, głównie o bzdurach—naszej wspólnej nienawiści do biegania i o tym, jak dziwne jest to, że ludzie dobrowolnie wstają wcześnie, żeby to robić. Jakby czas się cofnął.
A potem usłyszałyśmy kroki.
Odwróciłam się i… tam był. Seth. Nie widziałam brata Joanny od lat, ale wow—czas był dla niego łaskawy. Uśmiechnął się tym swoim uśmiechem, który sprawia, że człowiek zapomina, jak się mówi.
„Cześć,” powiedział Seth, spokojnym tonem, jakby nie właśnie wywrócił moją wewnętrzną równowagę do góry nogami.
„Cześć,” wydusiłam z siebie.
Brawo, Olivia.
„Joanna mówiła, że tu będziesz.” Przeciągnął ręką po włosach. „Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.”
Joanna rzuciła mu spojrzenie. „Ona nie przyjechała tutaj, żebyś jej przeszkadzał, Seth.”
„Kto powiedział, że przeszkadzam?” Seth uniósł ręce w geście poddania, ale w jego oku błyszczało coś psotnego.
„Jest okej,” wypaliłam, czując się znowu jak nastolatka. „Naprawdę. Nie przeszkadza mi.”
„No dobra, to do zobaczenia.”
Gdy odchodził, Joanna szturchnęła mnie łokciem. „On jest singlem, wiesz?”
Jęknęłam. „O nie, tylko nie to.”
Zaśmiała się i nalała mi kolejny kieliszek wina. „Tylko mówię… miej otwarty umysł.”
Spojrzałam w stronę drzwi, gdzie zniknął Seth. Moje serce zrobiło dziwny fikołek.
„Przyjechałam tu, żeby uciec, nie żeby… komplikować sprawy.”
„Komplikacje czynią życie ciekawszym,” zanuciła Joanna.
Uniosłam kieliszek. „Obyś się myliła.”
Ale w głębi duszy wiedziałam, że nie miała racji.
Pierwsze kilka dni było naprawdę relaksujące. Wieczorami siedzieliśmy na zewnątrz — we trójkę — rozmawiając o życiu, śmiejąc się z głupich wspomnień. Zaczęłam czerpać przyjemność z tej prostoty.
Seth nie starał się być czarujący. Po prostu był sobą. Spokojny, wyluzowany, często wtrącający „wiesz” w każdej wypowiedzi, co było… dziwnie uspokajające.
Zauważyłam, że był bardzo blisko z Joanną. Mieli tę naturalną, lekką więź rodzeństwa — droczenie się o drobnostki, ale pełne ciepła i troski.
Pewnego wieczoru, po kolacji, Seth odchylił się na krześle i spojrzał na mnie.
„Hej, co powiesz na kolację jutro? Tylko ty i ja?”
Mrugnęłam, zaskoczona. „Kolację? Jutro?”
„Tak. Pomyślałem, że skoro i tak spędzamy razem czas tutaj, to może dla odmiany wyjść gdzieś?”
Spojrzałam na Joannę, która uniosła brwi, ale nie powiedziała ani słowa — wyraźnie rozbawiona nagłą propozycją brata.
„Uh… jasne. Czemu nie?” odpowiedziałam w końcu, trochę zdezorientowana.
„Super,” powiedział Seth, wstając tak, jakby zaproponował tylko wspólną kawę, a nie randkę. „Wpadnę po ciebie o siódmej.”
Gdy odszedł, spojrzałam na Joannę, która promieniała uśmiechem.
„Co?” zapytałam, czując jak robi mi się gorąco na twarzy.
„Nic,” odparła z rozbawionym wyrazem. „Po prostu… Seth nie zaprasza ludzi na randki. To coś nowego.”
Zmarszczyłam brwi. „To miało mnie pocieszyć?”
Joanna zaśmiała się, kręcąc głową.
„Wyluzuj, Liv. On cię lubi. To chyba dobrze.”
„Może,” mruknęłam, ale siedząc tam, nie mogłam przestać się zastanawiać, czy właśnie nie zgodziłam się na coś znacznie bardziej skomplikowanego, niż byłam gotowa przyjąć.
Siedzieliśmy w restauracji i na początku wszystko wydawało się idealne. Jedzenie było pyszne, atmosfera ciepła, a Seth jak zwykle wyluzowany.
Śmialiśmy się, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, i zaczęłam się czuć coraz bardziej swobodnie w jego towarzystwie. Ale wtedy jego telefon zawibrował.
Na początku to zignorował. Ale potem znów zawibrował. I jeszcze raz.
„Przepraszam, zaraz wracam,” powiedział, wstając i wychodząc na zewnątrz.
Co może być tak ważnego, że nie może poczekać?
Próbowałam cieszyć się kolacją, ale ciągle zerkałam w stronę drzwi. Kiedy wrócił, uśmiechnął się, jakby nic się nie stało.
„Wszystko w porządku?”
„Tak, tylko coś z pracy,” odparł swobodnie.
Ale potem znowu to się powtórzyło. W połowie deseru telefon znów zawibrował, a on po raz kolejny się oddalił.
Tym razem nie mogłam usiedzieć spokojnie. Wstałam i po cichu za nim poszłam. Zobaczyłam, jak Seth rozmawia z inną kobietą, bardzo zaangażowany.
Kim ona jest?
Zauważyli mnie. Seth wyglądał na zaskoczonego.
„Och, Olivia, to jest Lauren.” Zawahał się.
„Moja była żona.”
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Lauren uśmiechnęła się uprzejmie.
„Może przyjdziecie jutro na kolację?” zaproponowała.
Zanim zdążyłam cokolwiek odmówić, Seth… się zgodził! Później próbował mnie uspokoić.
„To nic takiego. To już dawno skończone. Kolacja będzie w porządku,” powiedział, z uśmiechem pełnym spokoju i pewności.
Byłam w szoku!
Kolacja z jego byłą? Naprawdę?
Ale nie miałam dobrego powodu, żeby odmówić. On był taki swobodny, jakby to nic nie znaczyło, a ja nie chciałam wyjść na zazdrosną czy niepewną siebie.
Kolacja z Sethem i Lauren od początku była niezręczna. Lauren bez ceregieli zachowywała się, jakby była u siebie, siadając zdecydowanie zbyt blisko Setha, jak na mój gust.
„Pamiętasz naszą wycieczkę nad morze?” zaczęła Lauren, jej głos ociekał nostalgią. „Byliśmy wtedy taką idealną parą. Wszyscy myśleli, że przetrwamy wiecznie.”
Zaśmiała się, pochylając się bliżej Setha. Przesunęłam się niespokojnie na krześle, próbując zachować spokój.
Próbowała wyprowadzić mnie z równowagi — i nie chciałam, żeby jej się udało. Seth ledwo reagował, odpowiadał krótko i grzecznie.
„Tak, to było dawno temu,” powiedział z tonem znudzenia.
Ale nie mogłam już tego znieść. Odsunęłam krzesło i wstałam.
„Muszę zaczerpnąć świeżego powietrza,” mruknęłam, nie czekając na odpowiedź.
Co ja właściwie tutaj robię?
Na zewnątrz chłodne nocne powietrze trochę pomogło. Wszystko wydawało się tak skomplikowane, że nie wiedziałam, jak sobie z tym poradzić.
Nagle mały głosik przerwał moje myśli.
„Jesteś tutaj z moim tatusiem?”
Odwróciłam się i zobaczyłam małą dziewczynkę, przecierającą zaspane oczy. Moje serce zamarło.
Tatuś?
To uderzyło mnie jak grom z jasnego nieba. Seth miał córkę.
„Och… tak, jestem tutaj z twoim tatusiem.”
Dziewczynka spojrzała na mnie, a jej niewinność mnie rozbroiła.
„Chodźmy go poszukać.”
„Oczywiście, kochanie. Chodźmy.”
Gdy zaprowadziłam ją do Setha, od razu wziął ją na ręce.
„Hej, księżniczko. Czas spać?”
Uśmiechnął się do niej w sposób, którego nie widziałam przez cały wieczór.
„Zaraz wrócę,” powiedział do mnie, odchodząc, by ją położyć spać.
On ma córkę? Jak mogłam o tym nie wiedzieć?
Gdy tylko zniknął, Lauren natychmiast podeszła bliżej.
„Wiesz, że nie pasujesz do tego świata.”
Zamrugałam zaskoczona. „Słucham?”
„Seth i ja… mamy historię. I rodzinę. On zawsze do nas wraca. Ty to tylko przelotny epizod. Lepiej odejdź, zanim się zranisz.”
Rodzinę? To już za dużo.
Poczułam, jak panika ściska mi klatkę piersiową.
Bez słowa chwyciłam swoje rzeczy i ruszyłam do drzwi. Musiałam wyjść, zanim całkowicie się w tym pogubię.
Poranne światło wpadało przez zasłony, gdy zapinałam walizkę, zerkając po raz kolejny na telefon. Żadnych wiadomości. Żadnych połączeń. Cisza była przytłaczająca.
Joanna weszła do pokoju. „Naprawdę wyjeżdżasz?”
Westchnęłam, siadając na łóżku. „Nie mogę tu zostać, Jo. Nawet się nie odezwał. Czuję, że to mnie przerasta.”
W południe miałam już bilet.
W połowie drogi na lotnisko, patrząc przez okno, pogrążona w myślach, zobaczyłam samochód pędzący obok.
Nie, to niemożliwe!
Zmrużyłam oczy, by lepiej zobaczyć. To był Seth. Jechał szybko, jakby miał misję do wykonania.
Co on tu robi? Żeby się pożegnać? A może mnie zatrzymać?
Nie wiedziałam, ale byłam wdzięczna, że się pojawił.
Taksówkarz spojrzał na mnie w lusterku. „Znasz go?”
„Tak, ja… chyba tak.”
Seth zatrzymał się przed taksówką. Podszedł do okna, patrząc na mnie z tym znajomym spokojem.
„Olivia, zaczekaj.”
Opuściłam szybę. „Co ty tu robisz, Seth?”
„Nie mogłem pozwolić ci odejść w ten sposób. Muszę powiedzieć ci prawdę. Nie powiedziałem ci wcześniej, bo… nie chciałem cię wciągać w moje problemy. Ale powinienem był. Zasługujesz, by wiedzieć wszystko.”
Siedziałam w milczeniu. On odwrócił wzrok, po czym spojrzał na mnie ponownie.
„Olivia, zakochałem się w tobie. Wiem, że to skomplikowane, i wiem, że mam bagaż. Ale chcę, żebyś została. Chcę, żebyś poznała moje dzieci. Żebyś zobaczyła, kim naprawdę jestem.”
Byłam rozdarta między bezpieczną decyzją, by odejść, a tym, co ciągnęło mnie, by zostać. Ale serce znało odpowiedź wcześniej niż umysł. Podarłam bilet, wiedząc, że czasem największe ryzyko prowadzi do najpiękniejszych zakończeń.
