Kościół był cichy, jedynie delikatne szepty żałobników i łagodny echem głosu księdza, który udzielał ostatnich błogosławieństw, wypełniały przestrzeń.
Ryan stał na zewnątrz, ręka oparta na dachu swojego samochodu, niechętny do wejścia do środka. Chłód porannego powietrza przylegał do jego skóry, ale to nic w porównaniu z zimnem w jego wnętrzu.
„Nie mogliśmy nawet urządzić tacie porządnego pogrzebu,” mruknął, oczy ciężkie od żalu.
Ostry szczek przerwał ciszę.
„Bella?” Ryan odwrócił się w stronę swojego samochodu, gdzie jego owczarek niemiecki niepokojąco chodził po tylnym siedzeniu. Jej oczy były skierowane na kościół, uszy postawione, ciało napięte.
„Hej, leżeć,” powiedział, dając jej znajomy gest ręką. Bella niechętnie położyła się, wciąż cicho jęcząc. Pogłaskał ją przez otwarte okno. „Zostań, dziewczyno.”
Ruszył w stronę kościoła, nie zdając sobie sprawy, że niepokój Belli to coś więcej niż tylko żal.
W środku Ryan usiadł obok matki, której twarz była blada i wyczerpana. Trumna stała na przodzie, ozdobiona białymi liliami. Była zamknięta — zaplombowana z powodu obaw o zakażenie. Arnold zmarł nagle, podobno na agresywną, zakaźną chorobę.
Ksiądz zakończył mszę. Rozpoczęła się ostatnia pieśń.
Nagle echo pazurów na kafelkach zaskoczyło wszystkich. Bella weszła do środka i wskoczyła na trumnę, przewracając kwiaty, szczekając dziko.
„Bella!” Ryan krzyknął, wstając.
Pies zeskoczył, usiadł na tylnych łapach i wpatrywał się w Ryana — uszy do przodu, czujny, nieruchomy.
Coś było nie tak.
Ryan zwrócił się do dyrektora pogrzebowego. „Otwórzcie ją.”
Wzburzone westchnienia rozległy się wśród żałobników.
„Panie, nie możemy—”
„Powiedziałem otworzyć!” Ryan ruszył w stronę trumny, podniósł wieko — i zamarł.
Była pusta.
W domu matki, po przewiezieniu jej do szpitala z powodu szoku, Ryan zadzwonił na policję.
Detektyw Bradshaw usiadł naprzeciw niego, przeglądając notatnik. „Koroner potwierdził przyczynę śmierci i przekazał ciało do zakładu pogrzebowego. Ale jeśli ciało nigdy nie trafiło do trumny…”
„Mój tata nie symulowałby swojej śmierci,” Ryan powiedział stanowczo. „Cokolwiek to jest, nie chodzi o interesy czy dumę. To coś innego.”
„Był zaangażowany w coś… nietypowego? Miał wrogów?”
Ryan pokręcił głową. „Nie wiem.”
„Dobrze, pozwól, że przyjrzę się tej pani Pearson. Jego sekretarka?”
Ryan mrugnął. „Wiesz o niej?”
Bradshaw skinął głową. „Teraz wiem.”
Później Ryan włamał się do kostnicy. Recepcjonistka odmówiła pomocy, ale zostawione 1000 dolarów wystarczyły, by odwróciła wzrok.
Akta Arnolda były zaginione. Jeszcze bardziej szokujące — koroner zrezygnował. Nie było jeszcze nowego powołania. Idealny czas na sfałszowanie aktu zgonu.
Jego telefon zawibrował. Połączenie od pana Stevensa, prawnika rodziny.
„Ryan, muszę cię natychmiast zobaczyć. Twój ojciec mianował cię CEO.”
W biurze Arnolda Ryan otworzył jego konto Gmail. Skrzynka odbiorcza była pusta. Wszystko usunięte.
„Kto korzystał z tego komputera?” zapytał, gdy pan Stevens wszedł do pokoju.
„Tylko Arnold. Przed… wiesz.”
Ryan zmarszczył brwi. „Dwa brązowe figurki tancerzy z jego półki. Gdzie one są?”
„Och, zabrał je do domu.” Mr. Stevens wzruszył ramionami. „Nigdy nie udało się zdobyć trzeciej. Kolekcjoner, który ją ma, chce pół miliona. Szaleństwo, prawda?”
Ryan przeszukał dom rodziców. Figurka nie było. Coś było nie tak.
Stevens kontynuował: „Twój ojciec opuszczał spotkania. Firma jest w poważnym zadłużeniu. Niektórzy uważają, że miał romans z sekretarką.”
Ryan zacisnął pięści. „Nie zrobiłby tego.”
Stevens wzruszył ramionami. „Ludzie się zmieniają, Ryan.”
Ryan postanowił podążyć za jedynym tropem, jaki miał — panią Pearson.
Śledził ją do skromnego domu na przedmieściu i czekał. Kiedy wyszła do miasta, zakradł się do jej garażu i znalazł boczne drzwi do domu.
Serce zamarło mu, gdy zobaczył zdjęcie w jej sypialni: panna Pearson całująca Arnolda. Uśmiechnięci. Szczęśliwi.
Potem znalazł kopertę Manila — polisę ubezpieczeniową Arnolda. Siedem milionów dolarów. Panna Pearson była jedynym beneficjentem.
Detektyw Bradshaw patrzył na polisę. „To wystarczy, by ją przesłuchać. Ma zarezerwowany lot do Maroka. Jeśli wejdzie na pokład, stracimy ją.”
Na lotnisku Bradshaw i jej zespół rozproszyli się. Ryan zakradł się za nimi.
„Tam!” Bradshaw krzyknęła. „Biała koszula, ciemne włosy!”
Ale to nie była ona. Minęły godziny. Zniknęła.
Ryan siedział w samochodzie, pokonany