Henry ma córkę, Sophie, która spotkała Sandrę — wyglądała dokładnie jak ona — w szkole i spędziła z nią czas. Były przekonane, że są siostrami bliźniaczkimi. Henry był zszokowany, gdy poznał Sandrę i jej matkę, i postanowił dowiedzieć się, co się wydarzyło.
Henry przeprowadził się z Teksasu do Los Angeles, gdy jego córka Sophie skończyła siedem lat i miała zacząć drugą klasę.
„Ok, jesteśmy tutaj. Twoja nowa szkoła, Sophie. Jesteś podekscytowana?” zapytał córkę, odprowadzając ją.
„Chyba tak…,” odpowiedziała Sophie, nerwowo kręcąc palcami wokół spódnicy. „A co, jeśli nikt mnie nie polubi?”
„Polubią. Musisz być miła dla wszystkich, a jeśli ktoś będzie niegrzeczny, odejdziesz. Bez walk, ok?” dodał Henry i pocałował ją w czoło.
Sophie pomachała na pożegnanie i weszła do szkoły. Od razu znalazła swoją klasę, a wszyscy inni już w środku. Ale oczy dzieci rozszerzyły się, a niektórzy nawet westchnęli, gdy ją zobaczyli. Zatrzymała się w drzwiach, zdezorientowana, rozglądając się.
Nowi koledzy zaczęli odwracać głowy między nią a inną dziewczyną siedzącą z tyłu. Sophie próbowała zobaczyć i dostrzegła blond włosy. Nagle jakiś chłopak krzyknął: „To klon Sandry!”
Wtedy Sophie zobaczyła dziewczynę w rogu sali i zaparło jej dech. Dziewczyna była do niej łudząco podobna! Sandra wstała, z otwartymi ustami. „Wow! Wyglądamy jak bliźniaczki!” wykrzyknęła szeroko uśmiechnięta.
Sophie natychmiast poczuła ulgę i odwzajemniła uśmiech. „Tak. Ale dlaczego? Nie mam sióstr,” odpowiedziała.
„Ja też nie! Tylko ja i moja mama,” powiedziała Sandra, podbiegając do Sophie i chwytając ją za rękę. „Chodź, usiądź ze mną.”
Rozmawiały kilka minut, a inne dzieci dołączyły. Wtedy weszła nauczycielka, pani Carr. „Wydaje mi się, że dziś mamy nową uczennicę, Sophie Douglas. Chodź i przywitaj się,” powiedziała nauczycielka, a nagle wyrzekła ciche „Och.”
„Pani Carr, ona jest taka sama jak Sandra!” powiedział jeden uczeń, gdy Sophie szła do przodu klasy.
„Cześć, mam na imię Sophie. Uwielbiam książki i chodzenie na plażę z tatą. Przeprowadziliśmy się z Teksasu i bardzo się cieszę, że poznam nowe przyjaciółki,” powiedziała dziewczynka, uśmiechając się do klasy. Pani Carr klaskała, a reszta klasy dołączyła.
„To świetnie, Sophie. I wygląda na to, że masz bliźniaczkę w naszej klasie. To takie fajne! Możesz iść usiąść. Dobrze, dzisiaj nauczymy się o żabach…” Pani Carr od razu zaczęła lekcję.
Sophie i Sandra bawiły się przez cały dzień z przyjaciółkami Sandry. Zawarły więź szybciej niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Gdy skończyła się szkoła, Sophie opowiedziała tacie wszystko o Sandrze i o tym, jak są podobne.
Po całym tygodniu słuchania o nowej przyjaciółce Henry był tym ciekaw i zadzwonił do mamy Sandry. Umówili się na spotkanie w McDonald’s kilka dni po pierwszym tygodniu w szkole. Gdy Sandra i jej mama, Wendy, weszły, szczęka Henry’ego opadła. Nie mógł uwierzyć, że córka nie przesadzała.
Kobieta również zaniemówiła na widok Sophie. „O mój Boże. Cześć! Ty musisz być Sophie. Sandra cały tydzień o tobie mówiła. Naprawdę wyglądacie jak bliźniaczki!” zawołała Wendy, szeroko się uśmiechając. Dziewczynki poszły na plac zabaw, a dorośli mogli wreszcie porozmawiać.
„Witaj, jestem Henry. Miło cię poznać,” powiedział Henry, ściskając rękę Wendy. Usiadli w kabinie i rozmawiali dalej.
Powtórzyła to samo uczucie: „Wow, nie mogę uwierzyć. Czytałam o odpowiednikach, ale to musi być coś innego,” skomentowała Wendy, obserwując bawiące się dziewczynki.
„Co masz na myśli?”
„Cóż, Sandra jeszcze o tym nie wie, ale ja ją adoptowałam. A Sophie jest biologicznie twoja?”
„Tak. Tzn. moja była żona, Irene, dowiedziała się, że jest w ciąży po naszym rozstaniu i urodziła ją. Wspólnie wychowywaliśmy Sophie, ale Irene zmarła rok temu i teraz mam pełną opiekę. Martwiłem się o Sophie, wiesz,” bełkotał Henry. „Właśnie straciła matkę i musiałem się przeprowadzić z powodu pracy. To za dużo zmian. Ale Sandra była darem. Sophie uśmiechała się przez cały tydzień i mówiła o wszystkim, co mają wspólnego. Nie mogę podziękować twojej córce wystarczająco.”
„Skąd się przeprowadziliście?”
„Z Teksasu. Mieszkaliśmy w Dallas,” odpowiedział Henry.
„Hmmm…,” mruknęła Wendy, opierając podbródek na dłoni.
„Co?” zapytał Henry, marszcząc brwi.
„Nieśmiało to powiem. Ale sądzę, że Sandra też urodziła się w Teksasie,” wyznała Wendy, zawilając wargi językiem z wahaniem. „Muszę sprawdzić jej akt urodzenia. Ale czy jest jakakolwiek szansa, że twoja była żona miała bliźnięta?”
„Nie… Nie byłem przy niej z powodu pracy. Ale nie. To nie może być. Wróciłem tydzień po porodzie. Ona już opuściła szpital, a ja spotkałem Sophie w domu. Więc nie ma możliwości, żeby to się zdarzyło,” odparł Henry, mrugając szybko, próbując myśleć.
„Byliście wtedy w dobrych relacjach?”
„Co masz na myśli?”
„Cóż, jeśli czuła, że nie będziesz obecny, może uznała, że mieć dwoje dzieci to za dużo,” zasugerowała Wendy ostrożnie.
„Więc mówisz, że mogła oddać jedno dziecko i zatrzymać drugie?” zapytał Henry, wciąż nie wierząc, że Irene oddała jedno z ich dzieci do adopcji. “Nie byliśmy razem i dlatego się rozstaliśmy. Ale to jest… ugh… Nie wiem, co powiedzieć.”
„Czy jest sposób, żeby się przekonać?” zapytała ponownie Wendy.
„Chyba mogę zadzwonić do szpitala i sprawdzić…,” wymamrotał Henry, wciąż w szoku, przeczesując palcami włosy. Właśnie wtedy dziewczynki wróciły i powiedziały, że są głodne, więc rozmowę trzeba będzie kontynuować innego dnia.
Kilka dni później zabrał Sophie do domu Wendy i wrócił do Teksasu. Rozmawiał z personelem szpitala i pytał ile tylko mógł. W końcu jedna miła pielęgniarka zlitowała się nad nim i odkryła, że Irene urodziła dwoje dzieci.
Niestety Henry nigdy nie dowie się, dlaczego podjęła trudną decyzję oddania jednego dziecka, ale podejrzewa, że to był jego błąd.
Zostawiłem ją samą przy porodzie, i nie było mnie w większości ciąży. To moja wina. Prawdopodobnie wiedziała, że oczekuje bliźniąt i mi nie powiedziała.
Ale teraz niczego nie dało się już zrobić. Mógł tylko iść naprzód i próbować naprawić sytuację. Kiedy wrócił, Wendy i on zrobili test DNA dla Sandry, potwierdzając swoje obawy. Ale Henry jasno dał do zrozumienia, że Wendy jest mamą dziewczynki. Nigdy nie spróbuje ich rozdzielić.
Dorośli usiedli z dziewczynkami i opowiedzieli im wszystko najlepiej, jak potrafili, co oznaczało wyjaśnienie Sandrze, że została adoptowana. Ale bliźniaczki z radością wiwatowały i przytuliły się, śpiewając: “Jesteśmy siostrami! Jesteśmy siostrami!”
Henry i Wendy mogli tylko się z nich śmiać, szczęśliwi, że są tak radosne. Musieli poradzić sobie z tą delikatną sytuacją, ponieważ Henry chciał być ojcem Sandry, ale Wendy nie wiedziała, jak miałaby się zmieścić w życiu Sophie.
W końcu postanowili współwychowywać je jakby oboje byli prawnymi rodzicami, i okazało się to niesamowicie trafione. Dziewczynki dostosowały się do tej nowej normalności lepiej niż ktokolwiek oczekiwał, i wszystko było idealne.
Pewnego wieczora Sophie powiedziała coś, co zszokowało Henry’ego. „Tato, dlaczego nie poślubisz Wendy? Wtedy mogłaby być też moją mamą.”
„Och kochanie, to skomplikowane. Wendy i ja jesteśmy po prostu dobrymi przyjaciółmi,” odpowiedział on.
„Nigdy nie zapomnę mojej mamy. Ale lubię ją. Myślę, że byłaby dobra dla ciebie też,” nalegała Sophie.
Henry się uśmiechnął. „Zobaczymy.”
Ale to było jakby jego córka przewidziała przyszłość. Ostatecznie on i Wendy zaczęli się spotykać. Pobrali się, gdy dziewczynki skończyły 12 lat, i obie były drużkami.